بنی آدم اعضای یکدیگرند؟ سوگنامه ای برای خود

جمهوریت – ناصر تبریزی – هر از چند وقت، یک اتفاق چنان بر سر هر کس که حداقل ذره ای از انصاف و وجدان در او مانده باشد، آوار می شود، که هیچ فریادی، قادر به تخلیه درد بر جان زیخته، نمی شود.

خبر کوتاه و دردناک بود ، چنان شرمی بر تمام وجودم رخنه کرده، که بی تعارف، نه  از ایرانی بودن خود ، که از انسان بودنم هم ناامید شده ام

مرگ برای چهارصد هزارتومان!

دهل‌نواز مشهور موسيقي «در معرض خطر زوال دهل‌و‌ سرناي بلوچستان شيرمحمد بلوچ‌زهی در محله فقيرنشين سوچنكان بر اثر بيماري در سكوت و بي‌توجهي و فقر و بي‌خبري مطلق درگذشت.

علت مرگ درد آور تر از مرگ شیر محمد «آخرین باز مانده دهل و سرتای بلوچستان» است!

بگذارید به نقل از روزنامه اعتماد بگویم که خود توان نوشتن این ستور را ندارم،

«…… «شیر محمد» دهل‌و‌ سرناي بلوچستان، چند روز پيش در سكوت و بي‌توجهي و تنگدستي و بي‌خبري به خاطر ناتواني در پرداخت هزينه داروي خويش كه فقط چهارصد هزار تومان بيشتر قيمت نداشت پس از ماه‌ها دست‌و‌پنجه نرم كردن با بيماري تنفسي و مشكلات عديده معيشتي، سرانجام در يكي از محلات فقيرنشين «نيك‌شهر به نام سوچنكان» غريبانه چشم از اين جهان فرو بست….»

چشممان روشن بر این اتفاق شوم!

نمی دانم باید برای شیر محمد مویه کنم……

یا بخاطر از دست دادن آخرین یادگار دهل نوازی سیستان بگریم….

یا بنالم از مرگ انسانیت….

حال باید بر سوگ چه چیزی بنشینیم؟

مرگ خود یا مرگ مظلومیت هنر و هنرمندان در ایران…

یا از درد بنالیم بر بی تفاوتی کسانی که قاعدتا باید پاسخگوی چنین ظلمی باشند…

ما در «قالب بنی آدم» نیستیم و بدترین جفا را در حق انسانیت بجا می آوریم..

ما دیگر از اینکه  « ز یک گوهر » باشیم، شرمنده هستیم

چگونه است که در کنار گوشمان، عزیزترین یادگار های فرهنگ ایران، غریبانه از دست می روند و ما در بی خبری و غفلت، سر در آخور روزمرگی ها، روزگار سپری می کنیم ؟

به یقین آیندگان از ما به خوبی یاد نخواهند کرد…

بیایید برای خود از درگاه خداوند جهت این همه بی تفاوتی ها نسبت به «انسانیت خویش» ، طلب بخشش کنیم.