رحیم زارع در گفتوگو با جمهوریت: بانکها پاسخگوی خسارت مردم باشند؛ چرا کسی مسئولیت اختلالهای بانکی را نمیپذیرد
میراث فرهنگی، زبان رسای ایران در گفتوگوهای جهانی
گردهمایی ملی مدیران روستایی کشور با تمرکز بر اصلاح حکمرانی و توانمندسازی اقتصاد روستاها به کار خود پایان داد
رشد 153 درصدی سود خالص واسطهگری بانک اقتصادنوین
وقتی نهادها میسوزند؛ انسانها در آتش زاگرس قربانی میشوند
آقای بیژن عبدالکریمی! چرا دیدگاههای شما را فقط جناح راست دوست دارد؟
پاسخ روزنامه جمهوری اسلامی به کسانی که می گویند چون امریکا قابل اعتماد نیست نباید مذاکره کرد
روزنامه اطلاعات: خونخواهی و انتقام از دشمن حق ماست اما این موضوع نباید به اختلاف در جامعه منجر شود/خون شهیدان پای یک جناح خاص ریخته نشده
ونزوئلا امروز به یک میدان مطالعاتی زنده در عرصه قدرت، مشروعیت و بازدارندگی تبدیل شده است. این کشور نه تنها تحت تأثیر تعامل قدرتهای خارجی قرار دارد، بلکه فشارهای داخلی و بازخوردهای اجتماعی نیز نقش تعیینکنندهای در آینده آن ایفا میکنند. آینده ونزوئلا نشان خواهد داد که در عصر جدید، ترکیب فشار نرم، فشار سخت و بازدارندگی فعال چگونه میتواند سرنوشت یک کشور و حتی توازن قدرت در یک منطقه را تعیین کند.
در شرمالشیخ، همه بودند جز ایران؛ نشستی که با شعار صلح آغاز شد اما غیبت تهران، معنایی عمیقتر از هر حضور داشت. آیا نظم تازه خاورمیانه بدون ایران دوام میآورد؟
تصویب حذف چهار صفر از پول ملی ایران در مجلس، بار دیگر نگاهها را به یکی از قدیمیترین چالشهای اقتصادی کشور جلب کرده است؛ تورمی که ریشه…
«ضربالاجل جدید دونالد ترامپ برای پذیرش طرح صلح در غزه، معادلهای پیچیده میان امید به آرامش و بیم از فروپاشی بیشتر منطقه ترسیم کرده است. این طرح که از خلعسلاح حماس تا واگذاری اداره غزه به یک نهاد بینالمللی را شامل میشود، نهتنها آینده فلسطین، بلکه معماری امنیتی خاورمیانه را نیز در برابر پرسشی سرنوشتساز قرار داده است: صلحی موقت یا بحرانی پایدار؟»
با بازگشت تحریمهای شورای امنیت و فعال شدن مکانیزم ماشه، ایران در شرایطی تازه از فشار و محدودیت قرار گرفته است. اما تجربه نشان میدهد آنچه میتواند سرنوشت این تقابل را تعیین کند، نه صرفاً مذاکرات دیپلماتیک یا محاسبات امنیتی، بلکه نقش مردم بهعنوان سپر استراتژیک در برابر تحریمهاست؛ جایی که حمایت معیشتی، تقویت سرمایه اجتماعی و افزایش تابآوری میتواند فشار خارجی را بیاثر سازد.
سناریوهای محتمل آینده شامل بازگشت تحریمها و تشدید فشار اقتصادی، دیپلماسی مشروط و گفتوگوهای فنی محدود، افزایش تنش منطقهای و کاهش تنش از طریق اصلاحات داخلی است.
«به رسمیت شناختن فلسطین از سوی کشورهای غربی، تحولی تاریخی در روابط خاورمیانه و فرصتی تازه برای دیپلماسی ایران در برابر اسرائیل است.»
شکست پیشنویس کرهجنوبی در شورای امنیت، مسیر لغو تحریمها علیه ایران را مبهمتر از همیشه کرده است. تنها هشت روز تا اجرای مکانیسم بازگشت خودکار باقی مانده و نگاهها به نیویورک و مجمع عمومی سازمان ملل دوخته شده است؛ جایی که ممکن است آخرین شانس برای دیپلماسی و جلوگیری از بازگشت فشارهای بینالمللی رقم بخورد.
سه کشور اروپایی با فعالسازی مکانیسم ماشه به دنبال بازگرداندن تحریمها علیه ایران هستند، اما واقعیت میدانی نشان میدهد که ایران در یک وضعیت خاکستری میان فشار تحریمها و مسیر دیپلماسی قرار گرفته است
سقوط بشار اسد و شکلگیری دولت انتقالی در سوریه، نقطه عطفی در موازنه قدرتهای منطقهای و جهانی در مدیترانه است. تغییر رویکرد روسیه، ورود فعال آمریکا و چین، و کاهش نفوذ ایران در دمشق، صحنهای تازه برای رقابت قدرتها رقم زده است؛ صحنهای که میتواند هم تهدید و هم فرصت برای سیاست منطقهای ایران باشد.
توافق موقت ایران با آژانس بینالمللی انرژی اتمی، نقطهای تازه در سیاست خارجی کشور است؛ تلاشی برای کاهش فشارهای بینالمللی، حفظ خطوط قرمز داخلی و بهرهگیری از فرصتهای اقتصادی. این توافق بازتابی از سیاستورزی چندلایه ایران است؛ جایی که تعادل میان دیپلماسی، اقتصاد و امنیت ملی تعیینکننده آینده خواهد بود.
جهان امروز میان نمایش قدرت و خطر جنگ در نوسان است. از رژههای نظامی چین و رزمایش روسیه تا مانورهای آمریکا و ژاپن، همه نشانههایی از رقابتی هستند که میتواند هم بازدارنده باشد و هم جرقهای برای درگیری جهانی. پرسش اینجاست: جهان به سوی جنگ جهانی سوم میرود یا بازدارندگی عقلانی قدرتها مانع آن خواهد شد؟
حادثه تیراندازی مرگبار به چارلی کرک، فعال سرشناس محافظهکار در دانشگاه یوتا، بار دیگر چهره تیره و پرتنش سیاست آمریکایی را به جهان نشان داد. این رویداد نهتنها جامعه سیاسی ایالات متحده را در شوک فرو برد، بلکه پرسشهای جدی درباره آینده دموکراسی، آزادیهای مدنی و خطر عادیشدن خشونت سیاسی را پیش کشید.
توافق ایران و آژانس فرصتی تاکتیکی برای کاهش فشارهای بینالمللی ایجاد کرده، اما واقعیت آن است که این پنجره دیپلماسی در دل سلطه جهانی شکننده است. آیا این توافق یک پیروزی راهبردی است یا صرفاً واکنشی به هژمونی غرب و حملات اسرائیل؟
اقتصاد ایران در آستانه پاییز ۱۴۰۴ بر سر سهراهی سرنوشتساز ایستاده است؛ تورم بالای ۴۰ درصد، نوسان مداوم نرخ ارز و فشار طاقتفرسا بر معیشت مردم، دولت مسعود پزشکیان را در موقعیتی دشوار قرار داده است. میراث سنگین کسری بودجه و مشکلات ساختاری، همراه با بلاتکلیفی در مذاکرات هستهای، آیندهای مبهم برای اقتصاد رقم زده است. آیا سیاست خارجی میتواند دریچهای برای کاهش تحریمها و جذب سرمایهگذاری باز کند یا کشور در چرخه مدیریت موقت و بحران گرفتار خواهد شد؟