جمهوریت – ناصر تبریزی نوشت: شهرداریها مطابق قانون، متولی توسعه و حفاظت از منافع عمومی
شهر هستند، نه آنکه با تغییر کاربری تدریجی فضاهای عمومی، از داراییهای مشترک شهروندان بکاهند. آنچه این روزها در بوستان چیذر رخ میدهد، صرفاً اختلافی میان شهرداری و تعدادی از ساکنان یک محله نیست؛ بلکه آزمونی برای میزان پایبندی مدیریت شهری به اصول قانونی حفاظت از محیطزیست و حقوق شهروندی است.
بوستانها تنها چند اصله درخت و تعدادی نیمکت نیستند که بتوان با یک مصوبه یا حصارکشی، کارکرد آنها را تغییر داد. فضای سبز شهری بخشی از سرمایه عمومی شهر است؛ سرمایهای که در کلانشهری مانند تهران، با بحران آلودگی هوا، کمبود سرانه فضای سبز و افزایش تراکم ساختمانی، ارزش آن هر روز بیش از گذشته میشود. از همین رو، قانونگذار نیز همواره بر صیانت از این عرصهها تأکید کرده است.
بر اساس قوانین و مقررات مرتبط با حفظ و گسترش فضای سبز، همچنین اصول ناظر بر حقوق عامه، تغییر کاربری فضای سبز باید آخرین راهکار باشد، نه نخستین گزینه مدیریت شهری. حتی اگر تمامی مجوزهای اداری نیز اخذ شده باشد، این پرسش همچنان باقی است که آیا حذف یک بوستان و جایگزینی آن با پارکینگ، با فلسفه وجودی مدیریت شهری و اصل تأمین منافع عمومی سازگار است؟
تجربه سالهای گذشته نیز نشان داده است که هرگاه پای بوستان چیذر به میان آمده، اعتراض ساکنان محله، فعالان شهری و حتی برخی اعضای شورای شهر نیز شکل گرفته است. همین سابقه نشان میدهد که مسئله صرفاً یک پروژه عمرانی نیست، بلکه موضوعی اجتماعی است که مدیریت شهری تاکنون نتوانسته برای آن اقناع عمومی ایجاد کند.
از سوی دیگر، زمانبندی اجرای دوباره این طرح نیز پرسشبرانگیز است. در شرایطی که افکار عمومی درگیر مسائل مهمتری است، آغاز دوباره عملیات اجرایی این تصور را ایجاد میکند که حساسیت اجتماعی نسبت به پروژه کاهش یافته و اکنون فرصت مناسبی برای پیشبرد آن فراهم شده است. حتی اگر چنین برداشتی با واقعیت منطبق نباشد، شهرداری موظف است با شفافیت کامل درباره اهداف، مجوزها، مطالعات کارشناسی و آثار زیستمحیطی پروژه توضیح دهد.
شهرداری همواره از توسعه حملونقل عمومی، کاهش آلودگی هوا و ارتقای کیفیت زندگی سخن گفته است. اما تبدیل فضای سبز به پارکینگ، در عمل پیامی متفاوت مخابره میکند؛ گویی هنوز راهحل مشکلات ترافیکی، افزایش ظرفیت توقف خودروهاست، نه کاهش وابستگی به خودروهای شخصی.
امروز مسئله فقط بوستان چیذر نیست. اگر اصل تبدیل فضای سبز به کاربریهای دیگر، تحت هر عنوانی پذیرفته شود، فردا هیچ بوستانی از این خطر مصون نخواهد بود. مدیریت شهری باید بداند اعتماد عمومی با حفظ حقوق شهروندان تقویت میشود، نه با حصارکشی پیرامون آخرین فضاهای تنفس شهر.
انتظار میرود شورای اسلامی شهر تهران، سازمان بازرسی کل کشور و سایر نهادهای ناظر، پیش از آنکه کار به نقطه غیرقابل بازگشت برسد، از منظر انطباق این پروژه با قوانین حفاظت از فضای سبز، حقوق عامه و مصوبات طرحهای جامع و تفصیلی شهر، موضوع را با دقت بررسی کنند. توسعه شهری زمانی معنا پیدا میکند که کیفیت زندگی شهروندان را ارتقا دهد؛ نه آنکه به بهای حذف اندک فضاهای سبز باقیمانده، تنها بر تعداد پارکینگهای شهر افزوده شود.
بیشتر بخوانید:
- طرح عفاف و حجاب |چند و تار موی دخترانمان، شما را نگران چه چیزی کرده است ؟
- از قطع درختان ولیعصر تا خود خشکی درختان
- درآمد شهرداری تهران از قطع درختان شهر
- آقای زاکانی چه کسی دروغ می گوید؟
- سگ دوستی یا نوع دوستی
- مضرات آب شیرین کن ها
- بازگشت هیولای صید ترال | نقطه سرخط
- حساب و کتاب سرانگشتی درباره اظهارات دولتی ها پیرامون گرانی بنزین
- از کجا بیاوریم | طرح جامع تهران
- چه کسی تابلو های نقاشی موزه امام علی را فروخته؟
- مرگ و میر ناشی از آلودگی هوا| ۳۰ هزار نفر فقط در یک سال
- فاجعه باور نکردنی در سیستم فشل واردات فرآورده های دارویی در ایران
- چه ارتباطی بین سد هراز و سایت عمارت وجود دارد؟
- مهاجرت | فرونشست زمین و کوچ اجباری
- واردات برنج آلوده | تخلف یا اختلاس
- ابتذال شر
- قطع درخت هفتصد ساله
- سرمایه گذران در خواب تصاحب مازندران
- مرد به زانو در آمده | روایتی از اقدام به خودکشی در مترو تهران
- نمایش های بیهوده برای اقناع شهروندان تهران
- اینجا ایران است سرزمین شگفتی ها..
- دائره المعارف خوار ( قسمت اول)
- دائره المعارف خوار (قسمت دوم)
- دائره المعارف خوار (قسمت سوم)
- خرافهپرستی در رسانه ملی | وقتی رادیو ایران به جای علم، ارتعاشات ماهگرفتگی را تبلیغ میکند
- مرگ در حیاط مدرسه| وقتی تنبیه، جان دانشآموز را میگیرد
