آقای اسدی، دیپلماسی جای خالی سکوت نیست
درگیری گوزنهای نر در فصل جفتگیری
نفت دیگران از هرمز میگذرد، نفت ایران کجاست؟
پرداخت 2.1 همت تسهیلات قرضالحسنه در بانک اقتصادنوین
نظام گردشگری ایران نیاز به رسانه دارد
نتانیاهو ماند و صندلیهای خالی؛ سازمان ملل چگونه به صحنه محاکمه سیاسی اسرائیل تبدیل شد؟
رشد 103 درصدی سود خالص واسطهگری بانک اقتصادنوین
آرش؛ اسطورهای که به صحنه بازگشته تا میان هنر، ستاره و بازار بایستد
مسئله فقط این نیست که مخاطب تلویزیون کم شده یا زیاد؛ مسئله بزرگتر این است که چرا آمار مخاطب صداوسیما در روایتهای مختلف، اعداد متفاوتی را پیش روی افکار عمومی میگذارد؟ در روزهایی که دوره پنجساله ریاست پیمان جبلی به نقطه پایان نزدیک شده و طبیعی است که عملکرد او زیر ذرهبین قرار گیرد، انتظار افکار عمومی یک چیز بیشتر نیست: یک عدد روشن، یک روش سنجش شفاف و یک پاسخ صریح. چون اگر قرار باشد تلویزیون، کارنامه خودش را هم خودش بنویسد و هم خودش نمره بدهد، آنچه آسیب میبیند پیش از هر چیز «اعتماد» است.
سالهاست مدیران صداوسیما از «مخاطب میلیونی»، «رسانه مرجع» و آمارهای خیرهکننده سخن میگویند؛ اما یک جمله از دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی کافی بود تا دوباره یکی از بزرگترین تناقضهای رسانه رسمی کشور روی میز بیاید: ۶۰ تا ۷۰ درصد مردم از صداوسیما بهره نمیبرند. عبدالحسین خسروپناه این عدد را «گزارش درست» دانسته و در عین حال گفته این مسئله الزاماً به معنای قهر مردم نیست. اما هر نامی که روی این وضعیت بگذاریم، یک واقعیت را نمیتوان انکار کرد؛ صداوسیما برای بخش بزرگی از جامعه دیگر نه منبع اول خبر است، نه انتخاب اول سرگرمی و نه مرجع اصلی شکل دادن به افکار عمومی. این در حالی است که پیمان جبلی بارها از مخاطبان ۷۰ درصدی سخن گفته است. حالا سؤال سادهای روی میز است: اگر این همه مردم تلویزیون میبینند، چرا تلویزیون دیگر اینقدر کم در زندگی واقعی مردم دیده میشود؟
سینمای ایران از ابتدای امسال تا کنون با اکران ۱۸ فیلم سینمایی فروش ۴۹۷ میلیارد تومانی را با همراهی ۸ میلیون و ۶۶۸ هزار مخاطب تجربه کرده است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: امروز پررونقترین دوران سینما است و امسال به رکورد حدود ۳۰ میلیون مخاطب میرسیم که یک رکورد جاودانه است.